Seviyor, sevmiyor, seviyor, sevmiyor…

Bebelerim maşallah beş yaşını devirdiler. İkiz olduklarını öğrenir öğrenmez insanlar artık “Tüpler mi?” diye sormuyor. Evet tüp bebek furyası var ama sanırım tüp çocuk kavramı henüz tam olarak yerleşmedi memlekette. Şükür ki “Yumurtaları çift sarılı mıydı, tek sarılı mı? / Aynı acıyı hissediyorlar mı? / Hangisi büyük?” gibi lüzumsuz sorular da tarihe gömüldü. Şimdi varsa yoksa insanlar birbirlerini kıskanıp kıskanmadıklarını, kavga edip etmediklerini merak ediyorlar.

Daha önce de yazdığım gibi maşallah gayet iyi anlaşıyorlar. Birbirlerini seviyor, koruyorlar. Biz de ana baba olarak aralarında ayrımcılık yapmamaya özen gösteriyoruz tabi. Ama yine de gel gör ki sevgi kıskançlıkları çıkıyordu arada. Kız sürekli “Ama kardeşimi daha çok seviyorsun, beni o kadar sevmiyorsun,” tipinde cümleler kuruyordu.

Uzun zamandır düşünüyordum nerede hata yaptık diye. Yani hep birlikte öptük, birlikte yaladık bebeleri. Birlikte vakit geçirdik. Nerede ayrımcılık yaptık da kız daha az sevildiğini düşünüyor diye çok paraladım kendimi çooook. Ve nihayet derdime dermanı buldum!

Pinterest

Hayatın Normalleşmeye Başladığının Resmidir – VII – Çocuklunun Tatili

(Daha önceki anormal “normalleşme” hikâyeleri için bkz: 1. turşu, 2 çiş partisi., 3. gezenti, 4. cüzzamlı kurabiye, 5. AVM, 6. metrobüs)

“Vaktiyle bir kuş yumurtlamış. Yumurtadan cücükler çıkmış. Yiyip içip mıçtıklarından birkaç güne tabi yuvayı b.k götürüyormuş. Cücüklerden biri dayanamamış. ‘Anneciğim, bu yuva çok pislendi, buradan çıkalım, başka bir yuvaya yerleşelim,’ demiş. Anası da ‘Yavrum bizde bu g.t olduğu sürece nereye gitsek b.k ederiz,” demiş.”

Bu hikayeyi D.300 karayolunda seyir halindeyken whatzuppta eski bir dostun yazısında okuduğumda henüz başıma neler geleceğini bilmediğimden pis pis sırıtıyordum.

Pinterest

Mutlu Son

Ramazan’dan hemen önce yeni bir serinin ilk kitabına başladım. (Bu seferki diğerlerinden farklı, sürpriz bir kitap. Çok şaşıracaksınız. Ama konu bu değil. 😉 ) Ramazanda epey yoğun çalışmam gerekti. Yeter ki bebeler oyalansın, bana musallat olmasın diye hiç bir şeye de sesimi çıkarmadım. Boyalar, kalemler, kâğıtlar, oyuncaklar… Bir yandan da oruçtu, sahurdu, iftardı… Ev aldı başını gitti.

Bayramdan hemen önceki pazartesi kitabı yayın evine teslim ettim. Bilgisayarın başından kalktım, eve baktım, aklımı oynatacaktım! İki odayla durumu özetleyeyim. Evin kalanını siz düşünün:

Pinterest

Yeryüzü Doktorları

Küçükken ne zaman ağzıma bir lokma alsam babam “Ohhhh sen yeyince benim karnım doyuyor,” derdi. Benim yediğim iki lokmayla o göbeği nasıl yaptı bilmiyorum ama doğru diyormuş vallahi. Evlat yeyince ana-baba doyuyor. Onsuz lokma insanın boğazından geçmiyor. Hayret! Zamanında herkesin tabağındaki ete sulanan biri olarak günün birinde kendi tabağındaki etleri seçip başkasına vereceksin deselerdi hayatta inanmazdım ama evlat aşkı işte insana neler yaptırmıyor ki. 😉

Pinterest

Hacı Secce – 4. Bölüm – Çok gizli mesajlaşma

Geçenlerde çocuklarla marketteydim. “Anne bize bir şey alır mısın?” dediler. E alırım. Ozmo cornet miymiş neymiş. Nereden öğreniyorlar isimlerini çok merak ediyorum. Sözde evde TV yok. Aradım bulamadım. Meğer orada satılmıyormuş. Başka bir şey alın dedim. İstemediler. Tam üç market gezdim. Ne menem bir şeyse yok yok! Başka bir zaman alayım dedim. Moralleri bozuk, elleri boş eve döndüler.

Birkaç gün sonra marketten çıkıyorum. Annemler vardı. Çocuklara da onlar bakıyor. Yalnızım markette. Aklıma geldi, kasadaki kıza Ozmo var mı dedim, hemen kasanın önündeymiş. Aslında abur cubur yesinler istemiyorum, çoktan da unutmuşlardır ama söz sözdür bir kere, alacağım dedim, aldım, eve geldim. Bebeler açtı kapıyı. Size bir sürprizim var dedim. Heyecanla bekliyorlar. Çıkardım çikolataları, aman Allah’ım o ne sevinç! Yihuuuu!!! Dünyalar onların oldu. Oğlan zıp zıp zıpladı. En hacı amca tavrıyla “Allah senden razı olsun, kesene bereket versin, anneciiiimm!” dedi ve elimi öptü! Hayatımda gördüğüm en sevimli sahnelerden biriydi. Babam güldü, nereden biliyor bu lafları diye. E nereden öğrenecek? Tabi ki benden!

Pinterest