Bağırmadan çocuk büyütülür mü?

Arama motorundan hangi kelimeleri aratarak bloğumun bulunduğunu dikkatle takip ediyorum. Gün geçmiyor ki “kadın cırıltısı / kadın bağrışı / bağrış çağrış / deli gibi bağıran kadın… tipinde aramalarla bloğuma ulaşılmasın. Açık konuşuyorum: utanç duyuyorum bu durumdan!

Ben oldukça gürültülü bir insanım. Severken de bağırırım, kızarken de. Hatta o kadar çok bağırıyorum ki apartman komşularım çocuklarımı dövdüğümü sanıyormuş. Allah aşkına kim bebesini döverken “Allah’ım bu ne güzel bir yaratık yaa / Ananız ne güzel doğurmuş len sizi / Yerim ulen yerim, o küçücük ağızları yerim…” diye bağırıyordur?

Tabi bunlar sevgi bağırışları. Dedim ya kızınca da pek bir bağırıyorum çocuklara. Anam da bana bağırıyor, bağırma çocuklara diye. Ne yapayım? Elimde değil. Aslında ben çocukları korkutmak için bağırmıyorum. Stres atmak için bağırıyorum. Şöyle boğazımı patlatırcasına cırladıktan sonra epey rahat ediyorum. Tekrar sevgi kelebeği anne haline dönebiliyorum. Aslında bağırmaktan ben de hiç memnun değilim. Kendimi sıkıyorum, sıkıyorum, ama bağırmazsam yemin ederim bir yerime inme inecek gibi geliyor. O kadar kasılıyorum yani.

Birkaç gündür ciddi ciddi düşünüyorum, bağırmayan anne olur mu diye. Herkesin örnek aile diye gösterdiği Caillou izledim biraz. Caillou’yu bilmeyen yoktur herhalde. Gıcık bir aile. Babasında büyük ihtimalle hormon bozukluğu var. O ne kadar kadına benzemek öyle. Tipinin kadına benzediği yetmiyor, bütün evin işini de o yapıyor. İzlerken anne mi baba mı ayırt edemiyorum valla. Annesinin babasından tek farkı memmelerinin olması. Karı koca o kadar benziyorlar birbirlerine. Kadın da herkesin uyuz dediği kadar var hani. Adı Sakine olmalıymış. O nasıl bir sakinlik öyle. Bıdı bıdı bıdı, her şeye de bir lafı var. Her olayın içinden öyle bir çıkıyor ki, kesinlikle sesinin tonu bile değişmiyor. Bağırma çağırma yok. Tehdit yok. Dayak değnek zaten kesinlikle yok. Üstelik bir tane de değil çocuğu. Evde bir de manastırdan kaçmış gibi giydirilen ufak bir kız var.  İki kardeş bir olup bir türlü analarını dellendiremiyorlar. Ne yaparlarsa yapsınlar kadın bir türlü bağırmıyor. Resmen sinirleri alınmış.

Bizim yerli çizgi filmlere gelince, Pocoyo’dan bozma Pepee’ye baktım. Hani şu göndere bayrak çekilerek başlayan, jenerikte İstiklal Marşı niye okunmuyor diye insanı meraka düşüren çizgi film. Onda da sinirleri alınmış bir anne var. Yerli Bayan Mükemmel. Hiçbir şeye bağırmıyor. Mik Mik diye herşeye küsen gıcık Pepee’ye bir tane gömeyim demiyor. Onun da her şeye bıdı bıdısı hazır. Büyük ihtimalle de Sabiha Paktuna okuyor. Kadının kitaplarının uygulama halini görüyorum dizide. Geçen gün 1 yaşına çatır çatır konuşup, çişini söyleyerek, az biraz da yürüyerek giren koca kafa kızı Bebee’ye “Ah Bebee kakan ne güzel kokuyor. Bana kakanı verir misin, annecim?” diyordu. “Al sana kaka” diye benim bebelerin b.klu bezinden bir tane fırlatasım geldi. O da uyuzlukta Caillou’nun anasıyla yarışır.

Sözü geçen iki kadına da fena halde gıcık oldum. Bebelere her bağırışımda aklıma geliyorlar. Allah’tan ikisi de hayal ürünü. En azından onu düşünerek rahatlıyorum. Yoksa kaldırır atardım kendimi camlardan. Allah aşkına siz söyleyin, şöyle ağız tadıyla bağırıp çağırmadan çocuk büyütülür mü yahu?

Pinterest


18 Responses to Bağırmadan çocuk büyütülür mü?

  1. Hümeyra diyor ki:

    Yok olmaz mümkün değil:)
    Bağırmadan çocuk büyümez de bu versiyon analar var, ben mümkün oldukça uzak duruyorum:)

  2. Hümeyra diyor ki:

    inanmazsın var, ben 1 tane gördüm, ama psikolojim bozulmasın diye artık görüşmüyorum:)

  3. mermaid diyor ki:

    Ben bağırmıyorum ama daha yolun başındayım tabi

    • secce diyor ki:

      yoo sen bağırma eşiğini çoktan geçmişsin. şimdiye kadar bağırmadıysan bir daha bağırmazsın merak etme

  4. morkelebek diyor ki:

    Çok güldüm valla ya. :) Süper bir yazı olmuş.
    Bağırmadan çocuk büyütülür mü ASLA! Hatta rahatlamak adına bu ara pek çığırır oldum. Bu daha iyi günlerim biliyorum ama sen rahatla tek te olsa, çiftte olsa bağırılır, itina ile çığrılır. :)

  5. Boş Defter diyor ki:

    Canım ben çok çığırtkan biri değilim biliyosun. Ama ben bile ayda yılda bir kere bağırıyorum benim veletlere. Ondan sonra sırf o kdarcık bağırdım diye saatlerce vicdan azabı çekiyorum. Bu arada, bahsettiğin annelere ben de takık vaziyetteyim!

    • secce diyor ki:

      ne var canım bunda vicdan yapacak. kırık yılda bi enerji boşaltmışsın onda ne var. ben hiç oralı olmuyorum valla.

  6. hadese diyor ki:

    valla ilk çocukta bende vicdan yapıyordum bağırdığım zaman…artık çocuklar üç olunca gönül rahatlığıyla bağırıyorum…:D anam bunlar çocuk ya..kısık sesden anlamıyorlar :)

  7. kreeft diyor ki:

    bende bagirmadan nasil buyutulur diye bir yazi bekliyordum..bende ikinciden sonra artik bagirmaya basladim..ben rahatliyorum rahatlamasina da karsimda ki bebelerden de o tepkiyi aliyorum ya :(

    • secce diyor ki:

      yaa benimkiler de birbirlerine bağırmaya başladı. bilen varsa yazsın bağırmadan nasıl bakılıyor. biz de örnek alalım valla. gidişat iyi değil

  8. açude diyor ki:

    oğlum nisan 2010 doğumlu bugüne kadar bağırmayı geçtim sinirlendiğim bir ya da ikidir. sözümü dinlemediğine mola veririz, oyuncaklarını fırlattığında da o oyuncağa mola veririz 10 dk oynayamaz. şu sıralar 2 yaş sendromu top noktada ama sabiha paktuna gibi saçma sapan cümleler kurmam ama sakin olmam onu da sakinleştiriyor genel itibari ile söz dinleyen bir çocuk. formülüm ise “Çocuğunuza Sınır Koyma” isimli kitap çok faydasını gördüm :)
    http://www.dr.com.tr/Kitap/Cocugunuza-Sinir-Koyma/Robert-J-Mackenzie/Egitim-Basvuru/Aile-Cocuk/Aile-Cocuk/urunno=0000000098401

    sevgiler

  9. tugba diyor ki:

    :)))))))) cocuk sahibi olmadan önce herseyi konuşmak ne kadar da kolaymıs hele de iki cocuk olunca isin isinden cıkmakta bir haylı zorlanıyorum bagarıyorum cagarıyorum aglıyorum sanırım ben depresyondayım ama yazıyı okumak da iyi geldi

  10. ffxx diyor ki:

    siz resmen siddet gostermeyi kendinize hak gormussunuz. siddetin kuccugu buyugu olmaz. cocugu herhangibir kotu duygu ve davranis icine sokan her hareket siddettir. kendisine yeterli zaman ayirabilen, ruh hali iyi durumda olan, sabir olarak kendini egitebilmis, cevresinden yeterli ilgiyi ve yardimi alabilen kimseler zaten cocuguna bagirmaz. bunlara sahip degilsenizde cocuktan hincinizi cikartmayin

  11. Teolavie diyor ki:

    Ffxx!!! Sanirim eksik okumussun. Anneler bagirinca vicdan azabi duyar! Cok bagiran az seviyor diye birsey yok . Stres ve farkli etkenler, kisinin karakteri buna neden olabilir. Bunun hata oldugunu bilmek bile guzel bir adim!
    Bilmis bilmis konusmussun, gercek ile ideal arasinda daglar kadar fark vardir. Ne siddetinden bahsediyorsun sen arkadasim!!!!

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Şu HTML etiketlerini ve özelliklerini kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Pinterest
Email