Anacım, bu dünyada kendi işini kendin yapacaksın. Kimseden bir iş beklemeyeceksin. Kimseye güvenmeyeceksin. Hele karşındaki tuvalete gitmeyi bile unutan bir ikiz anası ise ondan bir iş vereceksen iki kere düşüneceksin, sonra da vazgeçeceksin!

Dün bebelerle parktaydım. Onlar oynarken fırsattan istifade ben de komşularla çene çalıyordum. Bir süre sonra alt komşum eve gitmek istedi. Ama küçük kızını bir türlü eve gitmeye ikna edemedi. “Bırak ya, sen evine git, ben ilgilenirim kızınla, nasıl olsa daha buradayım, akşam eve dönerken getiririm,” dedim. Kadın tereddüt etti. “Senin zaten iki çocuğun var, bir de benimkiyle uğraşma,” dedi. “Aman beee,” dedim, “bana ne zararı var senin kızının. Kendi kendine oynuyor işte. Koca kız artık o, annesi” dedim. “Çok küçük değil ama hiç yalnız bırakmadım, eve kendi hiç gelmedi, asansöre binemiyor zaten,” dedi. “Tamam işte, ben getiririm,” dedim. Belli ki kadın bana güvenemedi ama biraz da beni kırmamak için tamam dedi. Kızına gerekli tembihlemeyi yapıp ayrıldı. Biraz sonra diğer konu komşu da evine gitti. Ben de biraz daha bebelerimi salladım filan. Sonra da kendi bebelerimi alıp eve döndüm! Kadının kızı mı? Vallahi aklımın ucuna bile gelmedi!

Eve geldik, derken bir süre sonra kocam geldi. Yemek yendi. Kocamın dışarıda işi varmış. “Biz de gelelim,” dedim. Bebeleri hazırladım. Kocam bebelerle aşağı indi. Ben de arkalarından bir şeyler alıp indim. Aşağıda kocam dedi ki, “Alt komşu seni sordu.” Bende jeton düşmedi. “Allah Allah,” dedim. “Niye sordu ki?” “Valla, ben de tam anlamadım, bizim kızı sizin eve mi çıkardı falan dedi,” dedi. VE BENDE HÂLÂ JETONDAN ESER YOK. Kocama aval aval baktım. “Ne kızı yaa?” dedim. “Bilmem, anlamadım,” dedi, “Sana çocuk mu bırakmış ne? Bir şeyler dedi sonra da koşarak parka gitti,” dedi. İşte o anda jeton dangır dungur ederek düştü! “Eyvahlar olsun!” diye bağırarak parka koştum.

Kadın benden hemen önce gitmiş. Çevresinde bir grup kadın vardı. Kesin benden söz ediyorlardı! Komşum uzaktan sinirle karışık bir gülümsemeyle bana bakıyordu. Allah’tan kızı sağlamdı. Hemen özür mözür dilerim. Sağ olsun, yok önemli değil falan dedi. Utançtan kıpkırmızı oldum yemin ederim!

Evet, evet bunu ben yaptım. Daha geçen kendilerine emanet ettiğim bebelerime sahip çıkmadılar bi de yüzüme aval aval baktılar diye ergenleri size şikayet eden ben! Birine çocuk emanet etmeme yeminimden sonra bir yemin daha ettim: Bir daha birinin çocuğunu emanet almak mı? Asla! Zaten an itibariyle adım çoktan çıkmıştır, kimsenin bana bebe bırakacağını da sanmıyorum. Haydi, bununla geçmiş olsun.

Paylaş: