İşte tüylerimi diken diken eden konu! Bebeleri Anadolu Lisesi sınavlarına hazırla de hazırlarım. Askeri okula hazırla de hazırlarım. Üniversiteye hazırla de hazırlarım. Ama benden tuvalet eğitimi talep etmeyin be kardeşim. Vallahi hiç bana göre değil! Böyle kakalı makalı şeylerle uğraşamam ben yaa. Altlarını temizlerken nefesimi tutuyor, tavana bakıyorum, bu işin içine bir de elimi sokamam yaa. “Oğlum çişin mi var? /Kızım kakan mı geldi?” diye peşlerine koşamam. Evde sağdan soldan kaka toplayamam, yataklardan çiş çıkaramam. Hem sokakta ne halt edeceğim? Birinin çişi gelirse cümcür cemaat nasıl eve gireceğim? Hem daha düzenli gece uykusuna bile geçemedik, bir de gece çişleriyle uğraşamam. Gördüğünüz gibi bu iş bana göre değil kardeşim, tabiatıma aykırı!

Bebelerimin 2 yaşına 2 hafta kaldı. Herkes tuvalete alıştırmaya başlayıp başlamadığımı soruyor. “Yok” diyorum, “Başlamadım.” Tepkiler hep aynı: “Aaaa başlasana. Bak nasıl da konuşuyorlar. Konuşan çocuk çabuk öğrenir. Hemen başla sen!” “Yahu hangi birinden başlayım? İki çocuk tek çocuk gibi değil,” diyorum. “Aaa onlar birbirlerine baka baka öğrenirler. Sen hele başla, birbirlerinden örnek alırlar,” diyorlar. Evet, birbirlerinden örnek alıyorlar harbi. Biri lazımlığı kafasına geçirince öteki de hemen kafasına geçiriyor. Biri klozete elini sokmak isteyince öteki iki elini birden sokmaya kalkıyor! Çevremdeki ikiz aileleriyle konuştum. Genelde hepsi 3 yaşında başlayıp bitirmiş bu işi. Ayrı ayrı uğraşmak zor diyorlar. Benim de içim rahatladı. Daha erken dedim. Konuyu rafa kaldırdım. Sorana da bebelerim hazır değil diyordum.

Bir süredir bebeler kaka yapınca söylemeye başladılar. Ben de hemen altlarını değiştiriyordum. Zaten çatır çatır gözümün içine baka baka ıkınıyorlar. Bu durumu gören yurdum teyzeleri “Hazır ıkınıyorken ben tuvalete tutayım çocuğu,” demeye başladı. “Yok,” dedim, “tutma. Daha başlamadık.” “Aaa ama nasıl alıştıracaksın, bak böyle alışır, dur ben tuvalete tutayım,” dediler. “Yahu ellemeyin bebeme. Yapsın altına,” dedim. “Aaa valla boşa para harcıyorsunuz beze,” demeye başladılar. Kocam da bunu duydu tabi, gözü üzerimde bez parasından yırtacağı anı bekliyor.

Derken, efendim, benim bebeler baktılar analarında iş yok gelip kaka yapacaklarını haber vermeye başladılar. Ben duymazlıktan geldim. Bu sefer herkes “Aaa bak bir de bebeler hazır değil diyorsun. Hazırlar işte. Söyleyen çocuğu dinlemelisin, demek ki hazır ki söylüyor,” demeye başladı. Ya tamam, belki onlar hazır da ben hazır değilim yaa, bozmayın keyfimi! Zaten zor bela yoluna koydum hayatı, bir de çiş kaka çıkarmayın başıma!

Denilenleri duymamazlıktan geldim ama kafama da takıldı. Acaba hazır mı çocuklar? Geçen kız kakasını haber verince adaptöre oturttum. Poposu korktuğu için kakasını yapmadı. Dün de oğlan haber vermişti, onu tuvalete tuttum. O da “Popo havada, popo havada,” diye korkarak bağırdı. Panda manda anlattım ama sakinleşmedi. Geri bezini bağladım. Mutlulukla çatır çatır doldurdu. Ben de derin bir nefes aldım. Tuvalete eğitiminin birinci sezonunun finalini daha ilk bölümle yaptım.Gördüğünüz gibi bebelerim hazır değil. Onlar hazırsa da ben zaten hazır değilim. Ne vakit onlar hazır olup, “Anne kaka yaptm, bezimi katlayıp çöpe attım, çöpü kapıya çıkardım, popomu yıkadım, yeni bezimi takar mısın?” diye gelirlerse o zaman ben de hazır olur, başlarım tuvalet eğitimine. Kimse de karışmasın bebelerimin kakasına çişine.  Siz mi temizliyorsunuz be?!

Paylaş: