Haftalardır gün sayıyorum. Bir an önce bitse şu işler de bloga dönsem diye. Bu arada bazen o kadar komik olaylar oldu ki kendimi zor tuttum her şeyi bir tarafa atıp yazı girmemek için. Unutmayayım diye notlar aldım kikirdeye kikirdeye.

Nihayet işleri bitirdim, teslim ettim. Nereden başlasam nasıl yazsam diye düşünürken Soma ile uyandım bir sabah. 🙁 Ertesi gün de dedemin vefat haberi geldi. 🙁

Elimi hiç bir şeye dokundurasım, cümle yazasım yok aslında. Ama dün fotoğraf makinemin hafıza kartı bozuldu. Gitti caanım resimler. Cep telefonumdakileri aktarayım dedim, o da hata verdi. Bu arada yazacaklarımın listesine baktım, hiç birini yazma heyecanı yok içimde. Çoğunu unutmuşum bile. Sanki çocuklarımın anılarını kaybetmişim gibi geldi.

Günler tatsız tutsuz geçip giderken bir ucundan tutabilmek için geçtim yine bilgisayarın başına. Gidenlerin arkada bıraktıklarının affına sığınarak…

Share and Enjoy !

0Shares
0 0
Paylaş: