Bu yazıyı dün yazacaktım, bir türlü fırsat bulamadım. Dün blogum 1 yaşını devirdi. Geçen sene bu zamanlarda bir blog açmayı düşünüyordum ama bir türlü nereden nasıl başlasam, neyi nasıl anlatsam bilemiyordum. Günlük rutinimin bir parçası olarak önceki gece yaşadıklarımı sabah telefon açıp zırlayarak anneme anlatıyordum. İşte yine zırlayan iki bebe arasında koşarak geçirdiğim bir gecenin sabahında bir fırsat bulup yaşadıklarımı anama anlatmak yerine halka arz ettim. Ediş o ediş. Yepyeni bir blogun ilk yazısı için süper sayılabilecek tepkiler aldım. Ondan aldığım gazla 365 gündür yazıyorum. Bu sürede 200 üzerinde yazı yazdım, 250 bin üzerinde hit aldım. Bloguma uğrayan, yazılarımı okuyan, okurken pis pis sırıtan, olmadı kahkaha patlatan, bazen gözyaşlarına hakim olamayan, “çüş lan bu kadar da olmaz” diyen, vah gariban deyip halime acıyan, gülen, dua eden, beğendiği yazıyı kendisine saklamayıp paylaşan, yazılarımın altına yorum yazıp beni ayrıca mutlu eden, yorum bırakmasa da yazıları takip eden, orada burada şurada güzel sözleriyle bana gaz veren… kısacası blogumu okuyan herkese iki bebemi büyütme maceramda beni yalnız bırakmadıkları için teşekkür ederim. Daha nice yıllara, hep birlikte, hep gülerek ulaşalım inşallah. Sevgiler.

Paylaş: