Şu anda oturduğumuz eve bebeler doğmadan hemen önce taşındık. Aslında önceki evimde fena değildi ama iki bebe birden geliyor olunca daha geniş bir eve çıkmak istedik. Malum her şeyden çifter çifter olacak. Evi gezerken özellikle mutfağının büyük olması çok hoşuma gitmişti. Sonra yatak odası kocaman. Oturma odası da öylesine. Bebek odası da. Balkonuydu, banyosuydu derken evin genişliğine mest oldum.  Mutlu mesut taşındık hemen. Çok kısa bir süre sonra anladım ki her şeye bakmışım da en önemli şeye bakmamışım: Apartmanın asansörlerine! Anacım, siz siz olun, ikiz bekliyorsanız ev almayın asansör alın!

Bizim aparmanın asansörleri çift kişilik kabir kıvamında. Asansöre senden başka biriyle biniyorsan, az biraz da göbekliysen huuup diye nefesini tutup girmen gerekiyor. Gebeyken neler çektim içeri sığacağım diye yaa. Kapılarının sensörü de tam çıldırtmalık. Daha ayağını atıyorsun şak kapanmaya kalkıyor. Yemin ediyorum hamileyken bir gün karnımı sıkıştırdım kapıya. Bir de giyotin gibi ağır. Normalde asansör kapıları arada bir şey sıkışınca geri açılır ya, bizimkisi suyunu çıkarmadan bırakmıyor aradakini. Bir de durup durup lambası bozulmuyor mu! Bir yanıp bir sönmüyor mu! Kendimi dışarı atana kadar nefesim daralıyor valla.

Önceden yardımcım varken o bir bebeyi alır bir asansöre binerdi. Ben öteki bebeyi alıp öteki asansöre binerdim. Ayrı ayrı puset taşırdık. Artık benden başka büyükbaş olmadığı için iş başa düştü. Bizim asansörde iki bebe + ikiz arabası + çanta + anne = denklemi yemin ederim  4+4+4 eğitim sisteminden daha sorunlu. Bir yere gidecekken bebeleri hazırlıyorum, çantamı sırtlıyorum. İşte mücadeleye hazırım. Bakın 25 hamlede nasıl dışarı çıkıyorum:

1. Evin kapısını açtığım an çil yavrusu gibi dağılacakları için iki bebenin ayaklarını da evin içinde giydiriyorum. Bu arada önce giyen bir koşup evi dolanıp geliyor. Ses çıkarmıyorum ne yapayım.

2. Kapıyı açıyorum, bebeleri apartman boşluğuna çıkarıyorum.

3. Bebeler merdivene koşarken “Aman yavrum, durun yavrum” diye bağıra bağıra ikiz arabamı kapıya çıkarıyorum.

4. İkiz arabasını yere koyup bebeleri merdivenden topluyorum.

5. Asansörü çağırıyorum. Bebeler asansör beklerken ikiz arabasını asansörün önüne çekiyorum.

6. Bu arada bebelerden en az biri mutlaka tekrar kaçıyor. Onu tutup getiriyorum. Bir elimde araba, bir elimde bebe, ötekini de ayağımda köşeye sıkıştırıp asansörü bekliyorum.

7. Asansörün kapısı açılır açılmaz içeri dalmaya çalışan bebeleri dizginliyorum. Maazallah arada sıkışırlar.

8. Asansörün sensörüne kıçımı dayıyorum ki kapanmasın.

9. Bir bebeyi zorla içeri tepiyorum.

10. Öteki bebeyi tepiyorum. (Öteki kaçmışsa en az 8 madde daha eklerim buraya. İçeridekini asansörde kalmasın diye çıkarıyorum, tekrar en baştan işlemlere başlıyorum falan filan.)

11. Bebeler geri çıkmaya çalışırken kıçın kıçın gerileyerek ben de içeri giriyorum.

12. Bu sırada mutlaka kapı kapanmaya çalışıyor, arabam arada sıkışıyor. Kapıya küfrederek zor bela geri açıp arabayı içeri sokuyorum.

13. Asansöre biner binmez bebeler düğmeye basmak için bağrışıyor. Onları susturmaya çalışarak düğmeye basıyorum.

14. Yol boyunca ışık sürekli yanıp sönüyor. Bebeler korkmasın diye “ışık aç kapa” oyunu oynuyor gibi davranıyorum.

15. Nihayet zemin kattayız. Kapı açılıyor.

16. Bebeler kapıya hücum ediyor. Çıkmasınlar diye ayağımla engelliyorum.

17. Önce ikiz arabasını çıkarıp yine kıçımı sensöre dayıyorum.

18. Bu sırada bebelerden biri aradan kaçıyor, merdivene koşuyor.

19. Hemen ikiz arabasını yere atıp öteki bebeyi asansörde kalmasın diye çekiştirerek merdivene koşuyorum.

20. İlk kaçan düşmesin diye arkasından yakalıyorum.

21. Allah’tan bu aralar kendileri inebiliyorlar. Önceden pek bir felaketti halim. Ama şimdi sadece düşmesinler diye bebeleri kollayarak aşağı indiriyorum.

22. Bebeler dış kapıya koşarken ben de üst kata koşup attığım yerden arabamı alıyorum.

23. Bu arada sürekli bebeler bodrum merdivenlerine yönelmesinler diye kontrol ediyorum.

24. Arabayla çat çat çat merdivenlerden iniyorum.

25. Arabayı açıyorum, bebeleri oturtuyorum.

Nihayet mutlu son. Ama şimdilik. Bir de bunun dönüşü var unutmayın! Orada ne yaptığımı da son maddeden itibaren geriye doğru okuyarak anlayabilirsiniz. Halbuki doğru dürüst asansör olsa, daha evin kapısında oturturum bebeleri içine, tıkır tıkır çıkar giderim. Harcadığım enerji de  cebime kalır! Artık canıma öylesine tak etti ki yemin ediyorum bellerine ip bağlayıp altıncı kattan aşağı camdan sallayarak indiresim geliyor bebeleri. Arkalarından da bebe arabasını atacağım. Üstlerine de ben atlayacağım. Direk kurtulacağım bu işkenceden!

Paylaş: