(Daha önceki anormal “normalleşme” hikâyeleri için bkz: 1. turşu2 çiş partisi., 3. gezenti4. cüzzamlı kurabiye, 5. AVM6. metrobüs7.tatil, 8.doğa,9.titiz10.gezme)

Bu yaz çocuklarla epey kültür gezisi yaptık. Daha kaç gün öncesine kadar birlikte dışarı çıkınca çektiklerim günahlarıma kefaret oluyordur inşallah diyerek teselli buluyordum. Ama artık büyüdüler. Hayat normalleşti. Hatta o kadar normalleşti ki normalin de ötesine geçti. 😃

Okul açılmadan hemen önce son bir gezi yapalım istedik. Kafamda birkaç yer vardı. Çantalar elimizde, uzun ip belimizde şehre inmeye hazırdık. Toplu taşıma kullanacağız tabi. Yanıma İstanbulkartı aldım.

Metrobüse indik, turnikeden geçeceğiz, kartı okuttum, DAAT DAAT DAAT. Kontur bitmiş. Çocukları aldım, otomatik yükleyen makinenin başına geçtim, kartı makineye koydum, çantamı açtım, kağıt para arıyorum. Bir türlü bulamadım. Çantanın içinde oğlanın patiği misali, bende de yok yok maşallah. Bir yandan onu itiyorum, bir yandan bunu itiyorum, paraya bir türlü ulaşamıyorum.

Bu arada makine “İşleminiz devam ediyor” dedi. Ay dedim parayı koymadım diye şimdi iptal edecek işlemi, acele etmem lazım. Yok anacım, bir türlü paraya ulaşamadım. Tam parayı buldum, kenarının kıvrımını açtım, makineye sokmaya çalışıyorum “İşleminiz tamamlandı” dedi makine. Anlamadım. Ekrana baktım, aa para yüklemiş. Daha ben parayı vermeden. Çok gariban buldu beni yardım mı yapıyor acaba diye düşündüm. “Askıda kontur” asdfjhfg. 😃

Turnikeden geçtim, parayı alıp güvenliğe gittim. “Şey afedersiniz,” dedim, “bir sorun oldu da, daha ben parayı koymadan yükleme yapıldı. Parasını nereye ödeyeceğim acaba?” Güvenlik bir bana bir de elimdeki paraya baktı. “Öyle şey olmaz abla” dedi.

“Ay oldu!” dedim. Üstüme iyilik sağlık. Yalan mı söylüyorum? “Az önce geçememiştim turnikeden, yükleyeyim istedim, daha parayı uzatana kadar ben yüklemiş. Benden öncekinin parasını yüklemiş olabilir mi?”

“Yok” dedi “Aynı numara olmazsa yüklemez. Yani böyle bir şey yapması mümkün değil.”

“E ben bu parayı ne yapacağım şimdi?”

Adam baktı.

“Güle güle harca ne diyeyim abla. Biz makineye dışarıdan müdahale edemiyoruz. Yapabileceğim bir şey yok.”

Aldım parayı, bebelerimi aldım, bir yandan metrobüse koşuyorum bir yandan gülüyorum. Rahmetli dedem derdi ki gökten kasnak yağsa bize düşmez, bana düştü bak!🤑🤑🤑

Çocuklara da anlattım olayı. Oy birliği ile erdiğime karar verdik. Açıktan metrobüs kerameti bile göstermeye başladım. Erenler huuuu. Bak bunca yıldır çekilen çilenin karşılığı işte. Tünelin ucundaki ışığı bilem geçtim Nirvana’ya ulaştım direkt. 😎

Çocuklar dedi e ne yapacağız bu parayı? Üçler, yediler, kırklar aşkına… Soruya bak. Biz de birine vereceğiz elbette dedim. Bizim gibi Allah dostuna da yakışan bu olur. Üstüne yatacak değiliz ya. 😃

Bu arada whatzapptan falan bütün eş dost ve tanıdıklarıma anlattım yaşadıklarımı. Epey sükse yaptım he. Millet kaç yılın metrobüs kullanıcısı. Böyle olay görülmedi. Şok şok şok. Halkın arasına bir ineyim dedim, sarstım her tarafı. Kim yaşamış ayol ömründe şöyle şey. Makineye tutuyorum kartı, “Aman aplalar aplası, hoşgeldin” diyerek yüklüyor kalbimden geçen miktarı. Metafizik mi dersin, keramet mi, kuantum mu, parapsikoloji mi… Ne dersen de işte, farkı bir noktaya çıktım kabul edin. 😎

Neyse akşama eve dönüyoruz, eşim aldı bizi, o sırada çocuklar dedi ki bizim caddede hep bekleyen biri var ona verelim parayı. E kabul. Bu arada babaları dedi hayırdır, ne parası. Dedim ay sen duymadıııın mertebemi. Anlattım ballandıra ballandıra olayı. Kartı uzattım, şak diye parayı doldurdu. Erdim maşallah.

Adam demesin mi “İyi de ben bankaya İstanbulkart için otomatik yükleme talimatı verdim.”

😱😱😱

AKSJDHFJHGLŞDFKJGLKGJ

LAAAAN! 😒🔫

Paylaş: