(Daha önceki anormal “normalleşme” hikâyeleri için bkz: 1. turşu2 çiş partisi., 3. gezenti4. cüzzamlı kurabiye, 5. AVM6. metrobüs7.tatil)

Uzun süredir çocuklarla gezi planı yapıyorduk. Evet, birlikte 20 km’yi bile iki mola ile gittiğimiz, aynı şehrin içindeki havaalanına ulaşabilmek için bizi bir gece annemde bir gece teyzemde yatılı kalmak zorunda bırakan çocuklar artık nasıl olsa büyüdüler, hayat normalleşti, birlikte gezip tozabiliriz diye düşünüyorduk. Son gittiğim Kocaeli Fuarı ne kadar yanıldığımı ortaya çıkardı. Altı üstü 2,5-3 saat araba yolculuğu yaptık ama arabadan indiğimizde karı koca sanki haftalarca kamyon kasasında dağ bayır dolaştırılmış gibi sersemdik. Evet, çocuklar büyümüştü, yerlerinde oturuyorlardı ama çeneleri hiç kapanmıyordu! Vır vır vır vır vır. “Bu kamyon nereye gidiyor?” “Bu dağın arkasında ne var?” “Yerdeki driftleri (fren izine yeni nesil drift diyor) kim çıkarmış?” “Kaza mı olmuş? Kim ölmüş, kim kalmış….” “Aaa yabancı ülkenin arabası! Arkasında PL mi yazıyor. NL mi. Yaaa biraz hızlı gidelim noluurrr, nereden gelmiş bakalım!”

Allah biliyor ya, başta tüm madamlığım üzerimdeydi. Ay bebelerimin beyinleri gelişiyor, ay sorgulamayı öğreniyor, ay kıyas yapıyor, ay hayal güçleri gelişiyor…. diye heyecanla uzmanların öğütleri doğrultusunda canla başla soruları cevapladım. Hatta sorular üzerinde beyin fırtınası yaptırdım, ama baktım ki bebeler öğrenmek için sormuyor anacım. Sırf laf olsun diye soruyor. Daha ben cevabı söylemeden zırt diye ya öteki soruya geçiyorlar, ya ne dediğimi dinlemiyorlar, ya sorulmayacak kadar basit şeyleri soruyorlar ya aynı soruyu tekrar tekrar soruyorlar… Beyin fırtınası yerini araba içi Secce Bacı kasırgasına bıraktı. Hööööyt diye estim gürledim valla. Yeter be! Madamsak madamlığımızı bilin! Anam beni cevap anahtarı olarak mı doğurdu? Bu ne kadar soru! Kesin sesinizi oturun, sağa çeker arabayı bırakırım valla! Hıp diye sustu bebeler. Ama sadece 3,5 dakika!

Yaz tatili için eşimin izin tarihi yaklaştıkça elimin ayağımın titremesi, gözümün seğirmesi sebepsiz değildi hani. 😉

klasik bir yolculuk fotosu

klasik bir yolculuk fotosu

Gerçi bir bakıma iyi olmuş Kocaeline birlikte gidişimiz. En azından çocuklarla gezi demosu görünce uzun bir yolculukta başıma gelecekleri tahmin ettiğim için hazırlıklıydım bu sefer. Yola çıkmadan bulabildiğim bütün radyo tiyatrolarını yükledim. Oğlanın öğretmeninin yaz tatili için verdiği soru bankalarını da aldım yanıma. Radyonun çekmeme ihtimaline karşı bir sürü de ses dosyası indirdim. Bebeler ağzını açtığı an verdim mehteri! Onu dinleyeceğiz, bunu dinleyeceğiz diye hiç sesleri çıkmadı. Dinlemekten sıkılıp sorularına dönecek oldukları anda da açtım soru bankasını. Durun birazcık da ben size soru sorayım dedim. “Anneciğim en iyisi kimse soru sormasın, sessizce gidelim” dediler. E siz bilirsiniz canlarım. 😉

Huzur içinde kona göçe Köyceğiz’e kadar ulaştık. Orada arkadaşımız Mübeyyen bizi misafir etti. Misafir etmekle kalmadı, ömrümüzün en güzel alternatif doğa tatilini de yaptırdı bize. Sayesinde çocuklar yepyeni tecrübeler yaşadılar.

Uzuuun uzun doğa yürüyüşleri yaptılar…

IMG_20170823_131016 (1)

Dağlar aştılar….

IMG_20170819_133104

Dereler geçtiler….

IMG_20170819_135311

Kayalara tırmandılar…

IMG_20170815_175525

Denizde yüzdüler…

IMG_20170822_162910

Tekne sürdüler…

IMG_20170818_175447 (1)

Eşsiz manzaralar gördüler…

IMG_20170819_140718

IMG_20170822_175526 (1)

IMG_20170816_122458

Ve tabi ki de çok yoruldular. 🙂 Öyle ki Ölü Deniz’e geldiğimizde çocuklar da yorgunluktan ölmüştü. Arabadan bile indiremedik. Baktık ki bu kadar deniz, kum, güneş, dağ, taş yetti bebelere, bizim de birkaç gün tatilimiz daha var Tonton Anneanne‘ye bir sürpriz yapalım dedik. Hiç haber vermeden bir gece vakti bağa vardık. Gecenin karanlığında ben dannn diye içeri girince anneannem kalpten gidiyordu. 🙂 “Töbe bismillah, cin mi girdi, şeytan mı aruuuu” diye bağırıp ilk şaşkınlığı attıktan sonra “Siz de nireden çıktınız gıııııızzz!” diyerek bizi haşladı. Mutluluktan olduğunu ümit ediyorum. 🙂

Birkaç gün de Kayseri’de alternatif tatil yaptık. Domates topladık, fasulye ayıkladık, üzüm kestik, tosbağa yakaladık… Bayram sabahı adet olduğu üzere nohut yahnisini de hazırladık.

millet bayramda et yer bizimkiler nohut yiyor :/

millet bayram sabahı kavurma yer bizimkiler nohut yiyor :/ ay bir de kabuğu çıkarılıyor iyi mi!

Bayramın ikinci günü İstanbul’a doğru yola çıktık. Anneanneme kırk bin kez “Araba dolu, bahçeden bir şey alamayız” dememize rağmen “Dur şuncağız şiiden bi şii olmaz, sonra üzülürüm arkanızdan” denerek arabaya kabak da kondu, yaprak da, domates de, üzüm de, elma da, armut da… En son maydanoz da biçilip arabaya girince yer açılsın diye bebeleri bırakmaya karar verdik. 😉

IMG_20170902_081114

Ama ana yüreği işte. İçim razı olmadı. Bebeleri de bir köşeye sıkıştırıp birbirinden güzel anılarla eve dönüp yeniden tatile çıkmanın hayalini kurmaya başladık.

Arkamızda bıraktığımız 4 000 km yola şöyle bir baktım da bu sefer hayat gerçekten normalleşmiş galiba. 🙂 Darısı gecede on beş kez kalkanların başına. 😉

Paylaş: